وَ مَنْ أَرادَ الآخِرَةَ وَسَعى لَها سَعْيَها وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُوراً : « كسى كه زندگى زودگذر را مىطلبد آن مقدار از آن را كه بخواهيم به هر كس اراده كنيم مىبخشيم ، سپس دوزخ را براى او قرار مىدهيم ، در آن وارد مىشود در حالى كه مذموم و رانده شده در گاه خدا است ، و آن كس كه سراى آخرت را ميطلبد و كوشش خود را براى آن انجام دهد و ايمان داشته باشد به تلاشهاى او پاداش داده خواهد شد » . تعبير به « * ( نَزِدْ لَه فِي حَرْثِه ) * » هماهنگ است با آنچه در آيات ديگر قرآن آمده ، از جمله مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَه عَشْرُ أَمْثالِها : « كسى كه كار نيكى انجام دهد ده برابر پاداش او است » ( انعام - 160 ) و « لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِه » « خدا پاداش آنها را به طور كامل مىدهد ، و از فضلش بر آنها مىافزايد » ( فاطر - 30 ) . به هر حال آيه فوق ترسيم گويايى از بينش اسلامى در باره زندگى دنيا است ، دنيايى كه مطلوب بالذات است ، و دنيايى كه مقدمه جهان ديگر و مطلوب بالغير ، اسلام به دنيا به عنوان يك مزرعه مىنگرد كه محصولش در قيامت چيده مىشود . تعبيراتى كه در لسان روايات يا بعضى ديگر از آيات قرآن آمده تاييد و تاكيدى بر همين معنا است . مثلا در آيه 261 سوره بقره انفاق كنندگان را تشبيه به بذرى مىكند كه از آن هفت خوشه برمىخيزد ، و از هر خوشه اى يكصد دانه ، و گاه بيشتر ، اين نمونه بذر افشانى آخرت است . و در حديثى از پيامبر مىخوانيم : و هل تكب الناس على مناخرهم فى النار الا حصائد السنتهم : « آيا چيزى مردم را به رو در آتش مىافكند جز